Salou

Dag lezertjes,

Ik vertrek vandaag naar Spanje! Ik kan echt niet wachten. Normaal ben ik zo de culturele chica, ik was dan ook in eerste instantie niet zo heel fan van de bestemming, want heel veel cultuur valt daar niet te bezichtigen, maar omdat het met vriendinnen is en het tenslotte voornamelijk om het gezelschap draait, heb ik me er maar bij neergelegd. We gaan gewoon lekker op strand liggen, in het zwembad en de zee, wat rondslenteren, paar keer uitgaan (maar niet elke dag dus), eens naar Barcelona (yes!), Tarragonna en Reus, en nog veel leuke dingen. ;) 

Naar Barcelona kijk ik wel echt uit. Ik ben er al twee keer geweest, maar telkens maar één dagje. Nu is het ook weer maar één dagje, dat moet echt eens veranderen, maar ja er zijn nog zoveel plaatsen waar ik nog nooit ben geweest... Die gaan meestal wel voor bij reisbeslissingen. Maar Barcelona lijkt me echt een hele leuke stad, het is inmiddels al vijf jaar geleden dat ik er voor het laatst was, en toen hebben we voornamelijk in park Güell gelegen wegens de hitte. Hopelijk zie ik er deze keer toch nog wat meer van! 

Tarragonna lijkt me ook wel leuk, dat is een studentenstad met Romeinse restanten (naar ik heb horen vertellen). Ik zou daar ook al geweest zijn, zeggen mijn ouders, want wij zijn ooit met het gezin al naar Salou geweest, maar ik herinner me daar bijna niets meer van. Misschien dat het daar wel allemaal terug komt... 

In ieder geval kijk ik er echt naar uit, vooral naar het mooie weer en het strandliggen met vriendinnen, want hier in België is het echt al herfst momenteel met al die regen en kou! Misschien upload ik wat foto's van Salou na mijn reis. 

Gegroet,

Eva

The perks of being a wallflower

Dag lezers,

Vandaag een soort filmrecensie met hoogstwaarschijnlijk een aantal filosofische afwijkingen. De film is alom bekend: The perks of being a wallflower, met acteurs Logan Lerman, Ezra Miller en Emma Watson. Vooral die laatste zal jullie erg bekend in de oren klinken. De film is gemaakt naar het gelijknamige boek geschreven door Stephen Chbosky, die de film ook zelf geregisseerd heeft. Ook al is het de gewoonte bij literatuurliefhebbers om eerst het boek te lezen, en daarna pas de film te bekijken (een gewoonte waar ik zelf ook zeer grote fan van ben), had ik geen zin om te wachten tot ik tijd vond om het boek te lezen. Elke zomer neem ik me voor enorm veel boeken te lezen. Helaas lukt me dat nóóit. Ik ben nog altijd bezig in Lord of the Rings (al 1000 jaar ongeveer), en ik vind de tijd niet om erin verder te lezen. Ik ben altijd naar series aan het kijken voor het slapengaan, en dan is het al zo laat dat ik mijn boek niet meer vastneem. En overdag wil ik niet enkele uren stilzitten tijdens het lezen. Misschien vanmiddag (zoals ik altijd zeg), in het zonnetje met een cocktail, maar ik kan je nu al met 97 % zekerheid zeggen: not gonna happen!

Bon. Over het boek kan ik het dus niet hebben, want ik was te lui om het te lezen. Jazeker, eigenlijk is het gewoon luiheid. Ik heb nochtans net 4,5 week werken achter de rug. Werken in de AD Delhaize van Lede om precies te zijn, wat veel uren kloppen zijn, maar ik doe het nog wel graag. Altijd nieuwe jobstudenten om te leren kennen. Maar liever niet voor mijn hele leven, dus ik blijf nog enkele jaren studeren. Maar dus de film. Ik had er al veel over gehoord he, mooie film bla bla, hipstertalk. Daarom dat ik op de duur zo dacht 'Zou hij wel zo speciaal zijn? Misschien is het gewoon in om te zeggen dat het echt een mooie film is, maar denkt iedereen bij zichzelf "nou ja zo speciaal vond ik hem eigenlijk niet"'. Toch heb ik me eraan gewaagd. Op een eenzame avond, terwijl mijn lief ergens bij vrienden of collega's zat, zette ik mijn laptop op en zocht ik de film op. Ik moet zeggen, ik had hem op het einde nog wat triester verwacht, maar toch vond ik het een prachtige film. Er waren wel wat traantjes aanwezig (en ik huil echt niet snel). Dus, voor de hipster(wannabe')s: toch echt een aanrader! 

Ik zal niet te veel over het plot verklappen, maar de film heeft een vrij melancholische / deprimerende sfeer. Het hoofdpersonage heeft iets meegemaakt, wat aan het begin van de film mysterieus wordt verborgen. Ze vertellen niet de hele waarheid, maar dat kom je op het einde wel nog te weten. De jongen is daardoor psychologisch labiel en heeft het zwaar tijdens zijn eerste dagen in het middelbaar. Toch kan hij enkele vrienden maken en komt hij zo in een groep misfits terecht. Het zijn buitenbeentjes, speciale gevallen. Elk persoon heeft een bizar kantje, speciale interesses, kunstzinnige aspiraties,... Persoonlijk zie ik graag films over speciale gevallen, dus dat was helemaal in orde. Door zijn nieuwe vriendschappen gaat het met de jongen wat beter en voelt hij zich gelukkiger. Dat is eigenlijk het verhaal in grote lijnen. Er komt romantiek in, humor, drama. De film doet je ook wel wat nadenken. Persoonlijk voelde ik me een beetje eenzaam na de film te hebben bekeken. Ik identificeerde me een beetje te veel met het hoofdpersonage, zoals ik wel vaker heb met series en films, waardoor mijn hoofd een beetje op hol slaat en ik dingen begin te denken of zien die er niet echt zijn. Niet zo extreem hoor, niet dat ik begin te hallucineren of zoiets, nee nee, het roept gewoon zo bepaalde gevoelens en gedachten op, waar ik me helemaal niet over druk had gemaakt als ik naar een romkom had gekeken. De volgende morgen waren die gedachten dan ook vrijwel verdwenen. Op zich vind ik dat ook wel een pluspunt, als een film je aan het denken kan zetten. Ik hou ook wel van een oppervlakkige romkom, zeer zeker, voornamelijk in de examens wanneer ik niet te veel wil nadenken tijdens mijn ontspanningsmomenten, maar zo een denkfilm is toch net wat specialer. 

Oké ik denk dat ik het woord speciaal wel genoeg gebruikt heb in deze blogpost. Daarmee zit het er ook weer op voor vandaag. 

Gegroet,

Eva

Choices

Dag lezers,

Zoals ik misschien al eerder verteld heb, ben ik nog student. Ik ben 21 en ga nu naar mijn masterjaar, maar wélke master, dat moest natuurlijk eerst gekozen worden... Ik was van in het begin al vrij zeker, maar toch heb ik nog een paar maanden gewacht met inschrijven... En het is geworden: Taal- en Letterkunde Nederlands-Engels! Exact hetzelfde wat ik de vorige drie jaar gestudeerd heb. Andere mogelijkheden waren: enkel Engels, enkel Nederlands of Vergelijkende Moderne Literatuur. De eerste twee wou ik niet: dat beperkt je mogelijkheden enorm, om maar in één taal af te studeren. De laatste leek me wel interessant, maar dan leek het voor mezelf een beetje alsof ik mijn eerste drie jaar 'voor niks' gedaan had, als ik dan uiteindelijk geen masterdiploma had van mijn twee talen... Daarom dus dat ik vrij zeker van mijn keuze was.

Toen ik mezelf had ingeschreven, werd ik gevuld met een melancholisch gevoel: dit wordt (waarschijnlijk) mijn laatste echte jaar taal- en letterkunde. Die (waarschijnlijk) duidt op het feit dat ik altijd nog een extra taal kan bijnemen daarna, maar dat gaat waarschijnlijk toch niet gebeuren... Ik mag na dit jaar nog één jaartje studeren. Van zowel mijn ouders, als van mezelf. Ik vind vijf jaar wel al een mooie studie, hoewel ik het wel ga missen en ik mezelf nog niet zie werken. Maar mijn vriend maakt ook deel uit van mijn keuze. Hij werkt al, en kan al wat centjes sparen, en als ik aan een toekomst wil denken met hem, wil ik zelf ook op tijd kunnen beginnen met sparen. Het is crisis voor iedereen hé! Ik denk dat het tegenwoordig als jongere die net begint met werken, heel moeilijk is om genoeg te sparen om een woning te kunnen betalen. Daarom dus dat ik waarschijnlijk maar twee jaar meer ga studeren.

Als ik denk hoe snel de eerste drie jaar van mijn hoger onderwijs zijn voorbij gevlogen, krijg ik echt de bibbers: de volgende twee jaar gaan waarschijnlijk nog sneller voorbij vliegen. Hoe ouder ik word, hoe sneller de tijd lijkt te gaan. Het middelbaar onderwijs lijkt bijvoorbeeld al eeuwen geleden, hoewel drie jaar nu ook weer niet zó lang is. Maar ik zal er mee moeten leren leven. Ik moet ooit stoppen met studeren hé! En dat wil niet zeggen dat ik in mijn hoofd niet soms nog wat student mag zijn, of me onvolwassen mag gedragen. Je bent maar zo oud als je je voelt, zeker? 

Nog een ander studie'probleem': ik moet ook avondschool lerarenopleiding doen. Niet echt moeten, maar ik wil dat zelf doen, want vanaf mijn 15 ongeveer wou ik al leerkracht worden. Ik twijfel wel nog steeds een beetje, maar op zich lijkt het me een mooie job. Ik ben ook animator, dus heb wel wat ervaring met voor een groep te staan, hoewel dat natuurlijk nog wat anders is. Toch lijkt het me een leuke job, veel vakantie, andere leerkrachten waar je bevriend mee kan worden, maar je moet toch ook niet té veel samenwerken. Maar dan moet ik misschien dus al dit jaar met die lerarenopleiding beginnen in avondschool, zodat ik de werklast kan verminderen voor tijdens mijn eerste werkjaar... En ik wil dat niet in één jaar doen, want naar het schijnt is dat saaier, en dan kan ik ook geen andere tweede master meer volgen (wat ik wel heel graag wil, want er zijn echt hele leuke masters!). Gelukkig is dat pas voor het tweede semester. 

Soms wou ik dat ik al aan het werken was, gewoon omdat ik dan die keuzes allemaal al achter de rug heb. Ik ben slecht in keuzes maken; mijn studierichting lag al vast, maar ik heb nog getwijfeld over welke talen, maar dat viel allemaal nog mee. Nu hierna komen de zware keuzes: welke manama, begin ik al met die avondopleiding of niet, welke job wil ik doen... Dat zijn echt keuzes voor de rest van je leven... Maar ik probeer elk jaar te nemen zoals het komt: me enkel echt druk te maken om de keuzes die enkel op dát moment van belang zijn, en nog niet te veel denken aan wat daarna komt... Dit jaar dus ook weer! Alleen worden die keuzevakken weer een echte hel, zoals elk jaar, joepie! :p 

Anyhow,

Dit was het voor vandaag, even een filosofischere blogpost. Zo kan ik zelf ook mijn gedachten op een rijtje zetten.

Gegroet,

Eva