Choices

Dag lezers,

Zoals ik misschien al eerder verteld heb, ben ik nog student. Ik ben 21 en ga nu naar mijn masterjaar, maar wélke master, dat moest natuurlijk eerst gekozen worden... Ik was van in het begin al vrij zeker, maar toch heb ik nog een paar maanden gewacht met inschrijven... En het is geworden: Taal- en Letterkunde Nederlands-Engels! Exact hetzelfde wat ik de vorige drie jaar gestudeerd heb. Andere mogelijkheden waren: enkel Engels, enkel Nederlands of Vergelijkende Moderne Literatuur. De eerste twee wou ik niet: dat beperkt je mogelijkheden enorm, om maar in één taal af te studeren. De laatste leek me wel interessant, maar dan leek het voor mezelf een beetje alsof ik mijn eerste drie jaar 'voor niks' gedaan had, als ik dan uiteindelijk geen masterdiploma had van mijn twee talen... Daarom dus dat ik vrij zeker van mijn keuze was.

Toen ik mezelf had ingeschreven, werd ik gevuld met een melancholisch gevoel: dit wordt (waarschijnlijk) mijn laatste echte jaar taal- en letterkunde. Die (waarschijnlijk) duidt op het feit dat ik altijd nog een extra taal kan bijnemen daarna, maar dat gaat waarschijnlijk toch niet gebeuren... Ik mag na dit jaar nog één jaartje studeren. Van zowel mijn ouders, als van mezelf. Ik vind vijf jaar wel al een mooie studie, hoewel ik het wel ga missen en ik mezelf nog niet zie werken. Maar mijn vriend maakt ook deel uit van mijn keuze. Hij werkt al, en kan al wat centjes sparen, en als ik aan een toekomst wil denken met hem, wil ik zelf ook op tijd kunnen beginnen met sparen. Het is crisis voor iedereen hé! Ik denk dat het tegenwoordig als jongere die net begint met werken, heel moeilijk is om genoeg te sparen om een woning te kunnen betalen. Daarom dus dat ik waarschijnlijk maar twee jaar meer ga studeren.

Als ik denk hoe snel de eerste drie jaar van mijn hoger onderwijs zijn voorbij gevlogen, krijg ik echt de bibbers: de volgende twee jaar gaan waarschijnlijk nog sneller voorbij vliegen. Hoe ouder ik word, hoe sneller de tijd lijkt te gaan. Het middelbaar onderwijs lijkt bijvoorbeeld al eeuwen geleden, hoewel drie jaar nu ook weer niet zó lang is. Maar ik zal er mee moeten leren leven. Ik moet ooit stoppen met studeren hé! En dat wil niet zeggen dat ik in mijn hoofd niet soms nog wat student mag zijn, of me onvolwassen mag gedragen. Je bent maar zo oud als je je voelt, zeker? 

Nog een ander studie'probleem': ik moet ook avondschool lerarenopleiding doen. Niet echt moeten, maar ik wil dat zelf doen, want vanaf mijn 15 ongeveer wou ik al leerkracht worden. Ik twijfel wel nog steeds een beetje, maar op zich lijkt het me een mooie job. Ik ben ook animator, dus heb wel wat ervaring met voor een groep te staan, hoewel dat natuurlijk nog wat anders is. Toch lijkt het me een leuke job, veel vakantie, andere leerkrachten waar je bevriend mee kan worden, maar je moet toch ook niet té veel samenwerken. Maar dan moet ik misschien dus al dit jaar met die lerarenopleiding beginnen in avondschool, zodat ik de werklast kan verminderen voor tijdens mijn eerste werkjaar... En ik wil dat niet in één jaar doen, want naar het schijnt is dat saaier, en dan kan ik ook geen andere tweede master meer volgen (wat ik wel heel graag wil, want er zijn echt hele leuke masters!). Gelukkig is dat pas voor het tweede semester. 

Soms wou ik dat ik al aan het werken was, gewoon omdat ik dan die keuzes allemaal al achter de rug heb. Ik ben slecht in keuzes maken; mijn studierichting lag al vast, maar ik heb nog getwijfeld over welke talen, maar dat viel allemaal nog mee. Nu hierna komen de zware keuzes: welke manama, begin ik al met die avondopleiding of niet, welke job wil ik doen... Dat zijn echt keuzes voor de rest van je leven... Maar ik probeer elk jaar te nemen zoals het komt: me enkel echt druk te maken om de keuzes die enkel op dát moment van belang zijn, en nog niet te veel denken aan wat daarna komt... Dit jaar dus ook weer! Alleen worden die keuzevakken weer een echte hel, zoals elk jaar, joepie! :p 

Anyhow,

Dit was het voor vandaag, even een filosofischere blogpost. Zo kan ik zelf ook mijn gedachten op een rijtje zetten.

Gegroet,

Eva